Zeven stappen

Het gerucht gaat dat je in principe maximaal zeven stappen nodig hebt om bij wie dan ook in de wereld te komen. Of het nu om Barack Obama of de visverkoper op Texel gaat, om Leo Blokhuis of een dakloze in Groningen. In eerste instantie vond ik dat bedenkelijk. Maar volgens mij zit er wel een kern van waarheid in. Ik had ooit veel contact met Bart Peeters en zijn familie. Dus viavia kom je dan hypothetisch al een heel eind. En hoe klein de zorgwereld is, merk ik dadelijks in mijn werk. Er is altijd wel iemand die iemand kent die je kan helpen diegene die je zoekt te bereiken. Dus ook daar zouden volop mogelijkheden zijn. Als een BN’er sterft, zie je een soortgelijke emotie ontstaan: “Ik ken iemand die hem of haar kende”, trekt gelijk de aandacht. Maar het verdriet van die ander, dat blijft daarbij meestal onbenoemd. Vandaag hoorde ik dat ik iemand in de kleine cirkel ken van de man die in Mallorca werd doodgeslagen afgelopen nacht. Ik ben er stil van. Heel stil. Heb mijn meeleven getoond, en alle betrokkenen heel heel veel sterkte gewenst. Een uiting die in dit geval volledig ontoereikend is. Soms is de wereld gewoon te klein.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s