Pijnlijk

Ze houdt zich stoer. En dapper. En bijt moedig door. Maar mij houdt ze niet voor de gek: de pijn na haar schouderoperatie is verterend. Ik doe wat ik kan om zonnestraaltjes tevoorschijn te toveren. En velen met mij! De hele dag worden er kaarten, bloemen, boeken en lieve gebaren afgeleverd. Verder sta je helaas  redelijk machteloos bij het leed. Terwijl ik wat mantelzorg, krijg ik ineens een idee. Wat zou het geweldig zijn als je de pijn even kon overnemen. De patiënt een pauze gunnen door zelf de pijn te ervaren. Als je een hoge pijngrens hebt, zou je je er zelfs voor kunnen verhuren. “Dag mevrouw, sorry, ik ben wat laat, maar het verkeer tegenwoordig. Wat u zegt inderdaad, maar goed, ik ben er. Waar kan ik gaan zitten? Ah, een stoel met zachte kussens, prima. En ja, graag een kopje koffie, dank u wel. Nu, ik ben zover, komt u maar, hoor. Archchchchch <steunt>, ongelooflijk dat u met zo’n pijn nog zo opgewekt de deur open deed!” Of zoiets. Dat zou het herstel zeker bevorderen en ook de sociale contacten versterken. Wie weet ooit in de toekomst. En tot dat moment schenk ik nog maar een lekker kopje thee in. Met een troostende knuffel erbij. Het duurt nog even maar het komt allemaal weer goed.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s