De brug der zuchten

“We hebben twee bruggen hier in Hameln”, benadrukt de hoteleigenaar nogmaals. “Maar neem niet de eerste brug! Nooit!” En hij zet een dik kruis op het kopietje met een routebeschrijving. Ik kijk hem vragend aan. Hij weet dat ik deze omgeving redelijk goed ken. En dat ik goed Duits spreek. En ook nog een navigatiesysteem heb. Maar deze waarschuwing is mij onbekend. Hij schudt zijn hoofd en mompelt iets wat ik vertaal als ‘vervloekt’. De brug gaat over de Weser. Als je diep graaft, zou je ergens nog honderden rattenlijkjes moeten tegenkomen, aldus de legende. Maar of de brug daar schuld aan heeft? Ik bedank hem vriendelijk en vertrek richting het huis van mijn tante. Als de navigatie aangeeft dat ik moet afslaan, negeer ik dit advies en rijd keurig door tot de volgende brug. Bij mijn tante aangekomen, vertel ik het verhaal in geuren en kleuren. Mijn nichtje kijkt mij onbegrijpend aan. Zij spreekt vloeiend Nederlands, nog veel beter dan mijn Duits. Maar ook zij kan geen touw aan de waarschuwing vastknopen. Sterker nog, ze is gisteren tot tweemaal toe over diezelfde brug gereden. Bewijs geleverd. Toch? Maar voor alle zekerheid nemen we een paar uur later dezelfde terugweg. Over dezelfde ‘tweede’ brug. Sicher ist sicher. En als iemand dat kan beamen, dan zijn het de burgers van Hameln wel.