Met de moed der wanhoop

De beweging is in feite nauwelijks waarneembaar. Maar vanuit je ooghoek zie je scherper dan gericht. Zodra mijn blik die van haar kruist, verstar ik. Roerloos kijken we elkaar aan. Uiteindelijk dwing ik mezelf met een onmetelijke krachtsinspanning een paar centimeter achteruit. Net ver genoeg om de relatieve veiligheid van de badkamerdeur in mijn rug te voelen. Even adem ik diep in en uit. Probeer halfslachtig te kalmeren. Tevergeefs. Ze heeft me in haar macht, volledig. En ze weet het. Zonder met mijn ogen te knipperen, spreek ik mezelf zo ferm als mogelijk toe. Ik besef terdege dat ik er alleen voor sta. Maar weet dat ik het mezelf nooit vergeef als ik me nu laat kennen. Dit is het moment om krachtig op te treden, moed te tonen. Elk moment dat ik aarzel, kan het te laat zijn. Dus in een vloeiende beweging gris ik een trimschoen van de vloer en sla keihard toe. Raak! Ik duik snel mijn hoek weer in en wacht tot Manlief terug komt van zijn avondwandeling met Darwin. Hij doet geen moeite zijn lach te bedwingen als hij op mijn aangeven het lijk oppakt en verwijdert. Hij is mijn held. Zo een die goddank niet bang is van spinnen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s