Complimentje

Het is nog vroeg als ik achter de pc kruip. Drukke dag voor de boeg, veel te doen. Eerst even een kort appje aan mijn collega met een mededeling. Op de radio wordt gezegd dat het vandaag nationale complimentendag is. Leuk! Omdat we elkaar regelmatig dollen, maak ik er een bijzonder geslaagde tekst van. Vind ik zelf in elk geval. In mijn app-rijtje, staat een andere collega net onder haar naam. Ook voor haar maak ik een gezellige tekst. Dan zie ik de naam van mijn leidinggevende. Die mag ik graag plagen, dus hij ontkomt niet aan een persoonlijk compliment met een knipoog. En voordat ik het weet, heb ik mijn hele team een eigen berichtje met vriendelijke inhoud gestuurd. Nu heb ik de smaak echt te pakken. Vriendinnen, familie, Manlief uiteraard, buurman, zakelijke en persoonlijke relaties, iedereen krijgt een paar regels speciaal voor hem of haar bedoeld. De eerste reacties komen terug: de ontvanger is zonder uitzondering blij verrast, ziet de knipoog, maar ook de genegenheid. Er komen vele hartelijke uitingen mijn kant op. Dit is echt gaaf! Na de zoveelste druk op ‘verzenden’ zie ik dat het inmiddels drie kwartier later is. En dat het écht tijd wordt om te beginnen met mijn werkzaamheden. Met al die positieve energie, vliegen de meters onder mijn vingers door. Maar op de achtergrond hoor ik via de radio nog vele vrolijke reacties op nationale complimentendag. Moeten we vaker doen! Als Manlief thuis komt, praten we over de afgelopen dag en vertel ik wat ik heb gedaan. Hij grinnikt. Is wel wat spontaniteit gewend. Na het eten stort ik me op een enorme stapel strijkwerk. ‘Zo’, zeg ik na een paar uur. ‘Dat waren dit keer alleen overhemden van jou dus!’ Manlief kijkt schalks op vanachter zijn computer. ‘Van alle vrouwen met wie ik getrouwd ben, kun jij het allerbeste strijken. Je bent geweldig!’ Om het vervolgens uit te schateren. Ik schud glimlachend mijn hoofd. Morgen weer een nieuwe dag. Heeft iemand al iets in petto?