Spoedgeval 

Hij maakt me wakker, klaaglijk jankend. Kruipt tegen me aan, maar als ik ‘m aanraak, deinst hij terug. Ik mag wel naast ‘m zitten. Ineens braakt hij een golf slijm uit. Even zucht hij, komt nadat ik de boel heb opgeruimd naast me liggen. Maar nog geen uur later herhaalt de situatie zich. En weer een uur later opnieuw. In de tussentijd loop ik met hem op straat. Darwin is hondsberoerd. Om half vijf zit ik met de telefoon in mijn handen. Wat is de definitie van een spoedgeval? Iedereen voelt zich wel eens ‘niet lekker’ zonder gelijk de huisarts in te schakelen. Toch? Maar als ik bloed in z’n poep zie, is de maat vol. De dierenarts heeft niet lang nodig voor z’n diagnose: een forse darmontsteking en hoge koorts.  We krijgen antibiotica mee, en adviezen en dieetvoedsel. De dag draait om uitlaten en kleine porties eten. De nacht duurt lang en vliegt voorbij: hij voelt zich verschrikkelijk. Na een paar dagen zien we gelukkig wat verbetering. Hij is nog steeds heel tam en onnatuurlijk rustig. Maar hij eet weer als vanouds. En ook de spijsvertering werkt van voor naar achteren. Alleen z’n ogen staan flets en hij heeft niet z’n gebruikelijke praatjes. Vanavond zit ik op de bank en kijk naar het journaal. Ineens staat hij voor me. Met een speelgoedbeest. Of ik wellicht zin heb in een partijtje ravotten? Opgelucht haal ik adem. Er valt een denkbeeldige steen van mijn hart. Vannacht zal ik eindelijk rustiger slapen. Maar eerst geef ik ‘m een heel dikke knuffel. Het komt wel weer goed. Tot het volgende spoedgeval. 

3 thoughts on “Spoedgeval 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s