Oranjeroze wolken

zimmer-biometEn zo zitten mijn collega en ik opgetogen in het vliegtuig naar Zürich. Vol verwachting en enthousiasme, maar ook realistisch: we zijn een vreemde eend in deze innovatiewedstrijd, maar we kunnen prima zwemmen tussen de andere inzendingen. En we zijn vastbesloten om ons beste pootje voor te zetten. We worden ontvangen door de gastheer en krijgen een presentatie over het bedrijf. Er is een gloednieuwe tentoonstellingsruimte, waar naast de meest gave gadgets ook een plekje voor de winnaar is gereserveerd. Dan worden we naar een ruimte gebracht waar we ons kunnen voorbereiden op de pitch voor de internationale jury. Wij zijn niet de enige die vertraging hadden door de mist: ook zij zijn ernstig verlaat, waardoor het programma wordt ingekort. In plaats van tien minuten, moeten we ons verhaal in zes minuten houden. We toetsen nog een keer uiterst nauwkeurig de sheets, maar elk onderdeel heeft een functie in het totaal. Fronsend kijken we elkaar aan: het wordt écht een uitdaging. Maar samen gaan we ervoor. We zijn alfabetisch als laatste ingedeeld. Een voor een komen de vier andere finalisten terug: de jury is kritisch en streng op de toegestane tijd. Dan worden wij opgeroepen. We koppelen de laptop aan de beamer, mijn collega neemt het woord en ik bedien de sheets. Ik geef hem nauwelijks kans tot ademhalen, de een na de andere plaat verschijnt op de muur. Door, door, doorgaan! En het gaat als een trein! Exact op tijd sluiten we af. We krijgen een aantal inhoudelijke vragen, die we samen vakkundig beantwoorden. Dan mogen ook wij terug naar de andere zaal. Een groot aantal geïnteresseerde partners en organisaties hebben zich daar verzameld. We lichten ons doel toe en zien oprecht enthousiasme om ons heen. Net als bij de stands van de andere finalisten. De spanning is voelbaar. Dan vraagt de directrice om aandacht. En na een kort woord van welkom houdt ze de aanwezigen niet langer in spanning. Het is op punten een gedeelde eerste plaats geworden: drie van de vijf finalisten zijn exact gelijk geëindigd. Maar er is slechts één prijs. En de jury was unaniem over de gun-factor. Ineens zien we ‘WeHelpen’ op het scherm verschijnen. Mijn collega en ik kijken elkaar stomverbaasd aan (hier schijnen foto’s van te zijn, maar die worden niet ongecensureerd verstrekt). En vallen elkaar dan om de nek: we hebben gewonnen! Als de directrice ons de hand schudt, kan ik niet anders dan een hartgrondig ‘WOW!’ zeggen, tot hilariteit van de zaal. Wat volgt is een achtbaan. Iedereen wil zich voorstellen, doorpraten, napraten, uitnodigen. Is oprecht blij voor ons en ziet allerlei toekomstige mogelijkheden. Ook na afloop in de hotelbar verschijnt de een na de andere uitgestoken hand, brede glimlach, welgemeende felicitatie. We proosten ‘flabbergasted’ met elkaar. Tot letterlijk het licht uitgaat en we onze hotelkamers opzoeken. De volgende ochtend halen we onderweg naar het vliegveld bij Starbucks koffie. De jongen achter de kassa schrijft onze namen op de bekers en zegt dan lachend: “Betaal je cash, met pin of met die cheque?’ Niet begrijpend kijk ik hem aan en realiseer me dan dat ik de eerste prijs zeer zichtbaar onder mijn arm meedraag. We lopen op oranjeroze wolken. En dat veert heerlijk!

2 thoughts on “Oranjeroze wolken

  1. Zo enorm trots op We Helpen. Een razend goed op elkaar ingespeeld team. Proficiat, met jullie inzet wordt de samenleving mooier !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s