Controlfreak

‘Ik weet niet eens met welke maatschappij we vliegen!’, sputter ik tegen. Over een paar dagen mag ik op zakenreis naar het buitenland, samen met mijn collega. Hij heeft alles voor ons beiden geregeld. Het zijn maar een paar dagen: de ene dag ’s ochtends vroeg heen en de volgende dag halverwege de middag terug. Ik kijk er niettemin enorm naar uit! Maar normaal gesproken regel ik zelf de reis en verblijf. Weet ik met wie ik op stap ga en waar ik rekening mee kan houden. Dit is helemaal nieuw voor me. En dus maak ik sinds een paar dagen af en toe een opmerking  tegen Manlief. ‘We moeten van het vliegveld met de trein naar de locatie’, ga ik verder zonder op zijn onverholen plezier te letten. ‘Dan is het toch handig als ik me van tevoren oriënteer op waar, hoe en wat?’ ‘Kan niet zo heel moeilijk zijn, hoor’, antwoordt Manlief met een brede grijns op zijn gezicht. ‘Gewoon op de bordjes “Zum Zug” of iets dergelijks letten.’ Ik hoor hem nauwelijks. In gedachten heb ik het koffertje voor de handbagage al talloze keren in- en weer uitgepakt. Gemeten en gewogen. In een poging toch op alles voorbereid te zijn. ‘En het mooiste’, speel ik dan mijn troefkaart uit. ‘Hij stuurt een e-mail door dat het kledingadvies “Business casual” is! Wie weet nou wat daarmee wordt bedoeld!? En wat het verschil tussen mannen en vrouwen is!?!’ Manlief veegt de lachtranen uit z’n ogen. Hij vermaakt zich kostelijk. Ik geef toe dat ik me onnodig zorgen maak. Ik vertrouw er echt wel op dat mijn collega het prima heeft geregeld. Het komt vast allemaal goed. Maar zonder dat Manlief het ziet stuur ik toch snel een berichtje naar de echtgenote van mijn collega en vraag of ze als ervaringsdeskundige reisgenote nog tips heeft. Better safe than sorry. En ik heb natuurlijk wel een reputatie als ‘controlfreak’ hoog te houden.

Advertenties