Ontvoerd!

‘Ik ga je ontvoeren dit weekeinde’, zeg ik op geheimzinnige toon. Manlief, verdiept in zijn boek, mompelt iets goedkeurends en kijkt dan op. ‘Sorry, wat zei je?’ Ik herhaal mijn zin. We hebben een paar intense weken achter de rug met heftige gebeurtenissen. Even op adem komen, is welkom. En dus heb ik een last minute geboekt. Bestemming onbekend, althans, voor een van de betrokkenen. Manlief vindt het geweldig. In tegenstelling tot mij heeft hij er helemaal geen moeite mee om de controle uit handen te geven. Hij kan nauwelijks wachten tot het zover is en ik hem voor de deur van z’n werk opwacht, met de koffer gepakt op de achterbank. Nieuwsgierig volgt hij elke afslag. Elke vraag krijgt een antwoord, dus hij stelt ze uiterst voorzichtig om de oplossing zolang mogelijk uit te stellen. Noord in plaats van zuid: ‘Gaan we naar Coen en Hedwig?’ West in plaats van oost: ‘Ik ben nog nooit in Almelo geweest!’ De grens over: ‘Gelukkig heb ik mijn paspoort bij me.’ Net voorbij Osnabrück vraagt hij: ‘Hamburg?’ En kijk ik hem stralend aan. Ik neem hem vervolgens mee in de bezienswaardigheden die op de optionele agenda staan. De tips van locals die we mogelijk volgen of negeren. We zullen keuzes moeten maken, de tijd is beperkt. Maar dat het leuk wordt, dat is zeker.