Lesjes in nederigheid

11-septemberWe hebben een drukke dag voor de boeg, met een strakke logistieke planning. Mijn moeder wil graag met het OV naar haar zusje en zwager in Zeeland. En schoonmama viert haar verjaardag met de hele familie in Den Haag. Ergens tussendoor willen vier honden een dagje gaan spelen in de buurt van Den Bosch. Dus gaat de wekker om 7 uur, redelijk uniek op de zondagochtend. We ontbijten op het gemakje en halen dan mijn moeder en Sydney op. Samen kopen we een kaartje voor die laatste: ze is net iets te groot om gratis in een tas of op schoot te worden vervoerd. Ik loop even mee naar het perron. De trein komt er net aan. Vlug nemen we afscheid. Mijn moeder vraagt nog of het wel de juiste trein is, maar dan klinkt het fluitsignaal al. ‘Fijne dag!’ Een half uurtje later en vier honden minder in de auto gaat de telefoon: ‘Ik sta in Dordrecht! Niet in Roosendaal!’ Blijkt dat ik haar dus de verkeerde trein in heb geholpen. Oeps! Gelukkig heeft ze ook vanuit daar een directe verbinding en is het verlies in tijd verwaarloosbaar. Ik ben niet zo’n heel klein beetje trots dat ze de nieuwe route zelf heeft uitgevogeld. Bijna op de afgesproken tijd begroeten we Schoonmama, broers, zwagers, schoonzusjes, nichtjes en ‘vriendje van’. Het is een bijzonder feest, want we gaan naar het Indisch monument. Ooit, als we definitief afscheid hebben moeten nemen, wil ze daar haar laatste rustplaats vinden, net als haar moeder. Maar nu zijn we nog samen, en geven we de beelden zonnebloemen als eerbetoon. Het is mooi en aangrijpend tegelijkertijd en maakt ons stil. Gezamenlijk gaan we daarna naar het strand voor een late lunch. Ik zie op Facebook een foto van een vriendin, die een uur eerder op nagenoeg dezelfde plek is gemaakt. Helaas zijn ze net vertrokken, dus blijft het bij zwaaien via social media. De lunch smaakt heerlijk, de lach overheerst en het weer is prima. Iedereen geniet van het moment. Als we bij de auto terugkeren, blijken we ons te hebben vergist in de maximale parkeertijd. Gelukkig komen we met de schrik vrij: geen parkeerbon. Met een stevige knuffel nemen we afscheid. Een spreuk speelt door mijn hoofd: ‘Herinner je gisteren, wees niet bang voor morgen en leef vandaag.’ En dat doen we.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s