Souvenirs

Eerst deden we er nog lacherig over: ‘We hebben een paar vervelende souvenirs meegenomen uit Amerika!’ Want hoewel het niet overdreven ernstig was: de vakantiekilo’s waren van het hardnekkige type. Hier in Nederland scheen de zon en lonkte het terras en het zwembad met bijbehorende hapjes en drankjes. We waren dus een paar weken ‘best streng’. Probeerden elkaar te motiveren om door te zetten. En faalden daar keer op keer jammerlijk in. Totdat we elkaar op een avond aankeken en gelijktijdig knikten: ‘Genoeg! Geen smoesjes meer. We gaan nu voor het “echie”!’ Een aanvalsplan werd opgesteld en afgestemd. Een doel en een datum bepaald. Een persoonlijke coach benaderd. We bestelden een nieuwe weegschaal: zo een die ook van allerlei andere aanknopings- en motivatiepunten aangeeft. Deze informatie doorgeeft via de iPhone. Dat geeft vooral Manlief een steuntje in de rug. Darwin kijkt het allemaal eens aan. En snuffelt geïnteresseerd aan de doos met het apparaat. ‘Wil je soms meedoen?’, vraag ik hem gemaakt grappig. Maar hij kijkt me diep beledigd aan. Als we ergens discussie over hebben, dan is het over zíjn gewicht. Dat veel te laag is natuurlijk. Omdat hij standaard te weinig te eten krijgt. Vindt hij. ‘Welke beloning heb je jezelf beloofd?’, vraagt de persoonlijke coach. Ik schud mijn hoofd. Geen lekker etentje, nieuwe outfit of leuke gadget. Ons lekkerder voelen in het eigen vel. Daar gaan we voor. En daar kan geen Bossche Bol van Jan de Groot tegenop!