Omdat het zo hoort

Geen idee waarom, maar ineens denk ik aan het tegeltje dat bij mijn grootouders in het toilet hing. Iets over hoe je op  bepaalde leeftijden tegen je moeder aan kijkt. Omdat het zo hoort. Als 11-jarige kon ik me er niets bij voorstellen. En was ik het er ook bij voorbaat niet mee eens (toen al tegendraads). Maar het speelt door mijn gedachten, als ik mijn neef op de eerste rij afscheid zie nemen van de kist. Hij is niet veel veranderd sinds de laatste keer dat ik hem zag, alweer een hele tijd geleden. Of toch? Zijn kinderen zitten naast hem, verdrietig dat hun opa niet meer bij hen is. Op de rij voor me zitten mijn ooms. Eentje heeft verschillend gekleurde sokken aan, iets waar we in de aula hartelijk om gelachen hebben met z’n allen. De ander krijgt een dunne plek in z’n weelderige haardos (nee, ik zeg niet wie). Toch zijn ze nog net zoals ze waren toen ik een kind was. Of lijkt dat maar zo? Mijn tante zit naast me. Ik zie het eerste lachrimpeltje in haar gezicht. Hoewel, als ik wat beter kijk … (in verband met privacy geen nadere persoonsgegevens beschikbaar). Dan vindt mijn dwalende blik de ogen van mijn Broer. Hij knikt geruststellend. ‘Het komt wel goed, het hoort er gewoon bij’, zegt hij geluidloos. En toch knaagt het. Het leven gaat zo snel. Je kunt niet alles bijhouden, iedereen met regelmaat zien, alle gebeurtenissen aandacht geven. Maar ‘voorbij’ is verleden tijd, en ‘ooit’ verandert onherroepelijk een keer in ‘nooit meer’. Zo gaan die zaken. Dus als we elkaar gedag zeggen, spreken we vastberaden af elkaar snel weer te zien. Niet te wachten tot de volgende uitvaart. Contact te houden. Of dat gaat lukken? De tijd zal het leren. En zo hoort het ook.