Overlevering

De droomwens van mijn oom is in vervulling gegaan. Eindelijk. Voor hem hoefde het niet meer. Hij was een geliefd echtgenoot, een standvastig vader, een trotse opa. Maar zijn geest had er zo zoetjesaan genoeg van. Alleen z’n lichaam wilde niet van ophouden weten. Hield vol. Tot afgelopen week dan. Toen werden lichaam en geest het eens. In de rouwkaart zit een bijlage: ‘Als ik aan hem denk, dan …’ Met de vraag van mijn tante en neven om het in te vullen en terug te sturen ter nagedachtenis. ‘Ik zou het wel weten’, zegt Manlief. Verbaasd kijk hem aan. Mijn oom was een stille genieter. We zagen elkaar af en toe bij de familiereünie. Hadden verder niet veel contact. ‘Als ik aan hem denk’, vervolgt Manlief, ‘dan zie ik die vriendelijk glimlachende man met dat hoedje en een sigaar!’ Daar ben ik echt even stil van. En vervolgens ook een beetje verdrietig. Want dit heeft mijn oom beslist niet geweten. En het had hem zeker plezier gedaan. ‘Wat is dat toch?’, vraag ik fronsend. ‘Waarom zeg je bij het definitieve afscheid pas dingen die je eigenlijk al veel eerder had kunnen laten merken? Wat houd je tegen om er nu gewoon voor uit te komen?’ Om dan nadenkend te vervolgen: ‘En wat zeggen mensen straks over mij? Dat ik zo lief en attent was? Maar eigenlijk ook wel “aanwezig”? Soms confronterend direct. En een beetje te nadrukkelijk aandacht vragend. Maar dat ze hoe dan ook en bovenal me zo ontzettend zullen missen? Dat hoor ik liever nu! Dan kan ik er nog iets aan doen namelijk!’ Het toeval wil dat ik tussen de albums naar een bepaalde foto zoek. En op oude beelden stuit. Gekscherend verspreid ik er een paar via social media. Met sommige geportretteerden heb ik nog contact, de vriendschap met anderen is wat vervaagd. Het een leidt tot het ander. In 24 uur worden banden aangehaald, herinneringen gedeeld, en schateren we samen om wat was. ‘Dat bedoel ik dus!’, zeg ik ’s avonds. ‘Ik geniet van deze momenten. Zou toch jammer zijn als dit pas was gebeurd als ik er zelf niet meer bij was.’ Manlief glimlacht weer. Kent me als geen ander. En laat me dan een liedje horen van Harrie Jekkers:”Noem me lief nu ik nog leef.” Ik doe er het zwijgen toe. Voor nu. Maar wees gewaarschuwd.

One thought on “Overlevering

  1. Wat een mooie D’sDays! en hoe waar is dat, waarom zeggen we niet vaker leuke of mooie dingen tegen elkaar? Na het definitieve afscheid hebben we er niks meer aan.
    Goed van jou dat je zoveel voor anderen doet en manlief is een stille genieter met een droge humor, waarin ik vaak mijn lieve broer, jouw vader, zie en waar ik van geniet.
    ’t Zijn de kleine dingen die je blij maken toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s