Leven

Het is zover. Hij wordt tachtig. Mijn schoonvader wil er eigenlijk niets aan doen. Maar daar denken wij toch heel anders over. Daarom maken de kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen een geheim plan van aanpak. De feestlocatie ligt in de Provence, dus het betekent iets meer organisatie. Daar draaien we ons hand niet voor om. Met de auto of het vliegtuig, voor een lang weekeinde of start van de vakantie: we zullen er zijn. En we zijn er. Stel voor stel. Zijn glimlach wordt steeds groter. We nemen het huis over. En een paar taken om alles zo gladjes mogelijk te laten verlopen. We doen boodschappen, dekken de tafel of brengen glas naar de glasbak. En nemen een duik in het zwembad, lezen een boek en drinken een glas wijn (of twee). Tijdens de feestavond is er goddelijk bezoek. Ze vertelt dat tachtig jaar niets is, vergeleken met haar 3000-en-nog-wat. De vraag van mijn 8-jarige neefje wat hij dan is, wordt voor het moment genegeerd. Ze begrijpt dat hij alles al heeft en niets meer hoeft, zegt ze. En dat hij benieuwd is naar ‘wat nu?’ Het antwoord is eenvoudig. ‘Gewoon verder leven.’ En dat doet hij. En wij ook. We hebben een paar heerlijke dagen met z’n allen. Lachen, kletsen, discussiëren, vragen, zwemmen, relaxen en genieten in de Franse zon. Ze gaf een goed advies. En het is persoon- noch leeftijdgebonden. Je mag het ook ter harte nemen als je 44 bent. Of 8. Of 3000-en-nog-wat.