Stads

Ik ben geboren, getogen en gebleven in mijn huidige woonplaats, een middelgrote stad in het zuiden des lands. En daar word ik nogal eens mee geplaagd. Altijd speels en vol genegenheid, of dat houdt men mij in elk geval voor. Als ik bijvoorbeeld enthousiast reageer op loslopend klein wild, verbaasd vragen stel over de geloofwaardigheid van avondrood of mijn oren bedek zodra de voorgeschiedenis van mijn kippenboutje wordt toegelicht, dan noemt men mij een stadskind. Niks mis mee. Geldt voor meer mensen die ik ken. Maar dat ook dieren onder deze definitie kunnen vallen, dat wist ik nog niet. Mijn collega, zelf woonachtig onder de rook van een klein dorp, maakte een filmpje van moeder en dochter merel en plaatste dat op Facebook. Het verschil in uiterlijk was voor mij nauwelijks zichtbaar, maar de achterste bedelde onophoudelijk om eten en werd ook op haar wenken bediend. Moeder holde de pootjes onder het lijfje uit voor haar nakomeling. Ik was gelijk vertederd en vond het prachtig! Maar mijn collega zag het anders. ‘Bij ons zorgen ze op die leeftijd allang voor zichzelf. Weten ze wel beter dan onder moeders vleugels te blijven plakken. Dit is duidelijk een stadsvogel!’ Argwanend keek ik haar aan. Maar ze meende het serieus. Er valt voor een kind toch nog veel te leren over het leven buiten de stadsgrenzen.