Dag 16: Astoria


We hebben heerlijk geslapen, wederom complimentary ontbeten en even met thuis geskypet. Vandaag moeten we keuzes maken tussen bezienswaardigheden en aankomsttijd hotel. Het is 416 km rijden naar Astoria: bijna vijf uur. En er zijn weer zoveel mogelijkheden om uit te stappen. We maken een ‘must’ en ‘nice to’ see-lijstje en vertrekken. Eerste stop is de Sea Lions Cave. Met een lift zakken we naar sealevel waar we in een grot op een rots een stuk of zeven zeeleeuwen zien met een paar jonkies. Geweldig. Via een andere doorkijk maken we foto’s van de Heceta Head Lighthouse: dat scheelt gelijk een stop. Dan keren we terug naar de ‘begane grond’ en genieten van zo’n 150 nadrukkelijk hoorbare zeeleeuwen die daar in de zon liggen. Met de nodige souvenirs en koffie rijden we verder. Het bordje naar de Whispering Spruce Trail is blijkbaar aan onze aandacht ontsnapt en veel zin om terug te gaan, hebben we niet. De Verenigde Staten zijn soms wat wispelturig in hun bewegwijzering. We rijden wel een paar keer heen en weer om de juiste afslag naar Devil’s punchbowl in te kunnen schieten. Een gat in een rots aan de kust dat spectaculaire waterfonteinen oplevert. Als het waait. En dat doet het vandaag niet. Meer een kwispedoor dus. We maken wat foto’s en zien aan de rand van de klif twee meiden lopen. Een Amerikaanse naast me moppert dat er toch duidelijk een waarschuwingsbord staat: ‘Danger!’ Ik antwoord dat je ook zonder dat bord ‘out of your mind’ moet zijn om over het hek te klimmen! Waarop haar echtgenoot berustend zegt: ‘And there’s your answer. They don’t have it!’ Het laatste stuk van de reis zingen we mee met hits uit de 60-, 70- 80-er jaren via de satellietradio Sirius. De zon schijnt tegen alle weersvoorspellingen in. Komende dagen wordt het warmer. En we zijn er bijhijna! Op de hotelkamer open ik het raam en hoor een inmiddels overbekend geluid: ‘Zeeleeuwen!’ Schuin tegenover ons in de haven ligt ‘Pier 39′ van Astoria. Alleen zijn het hier smalle balken tjokvol dieren. Gaaf! Hand in hand lopen we even later langs het water naar het centrum op zoek naar een eettentje. Clementine’s Café and Public House ziet er aantrekkelijk uit. We krijgen een tafeltje naast de open keuken. Op de wand staat het menu: alles recht uit de zee op een gerecht na. De keuze voor Manlief is dus niet moeilijk: hij houdt niet zo van vis. Ik informeer bij de kok wat ‘Cioppino’ is. Het blijkt een allegaartje van vis en zeevruchten: alles wat maar voorhanden is en gemengd met een bijzondere tomatensaus. Afkomstig van Italiaanse vissers uit San Francisco in de 19e eeuw. Het lijkt me heerlijk. Maar beken dat ik nog nooit oesters heb gegeten en daar eigenlijk zowel van griezel als nieuwsgierig naar ben. Hij haalt me over om er dan eentje te proberen, gekookt. En komt zelf aan onze tafel informeren hoe het is bevallen. Ik vond het lekker, net een heel zachte mossel. We nemen afscheid met de belofte dat de volgende rauw zal zijn, maar wel met het dringende advies ‘recht uit zee’. Dan zijn ze het beste. Ontspannen wandelen we terug, op het geluid van de zeeleeuwen af. Astoria zal ik niet snel vergeten. My first oyster! Wie had dat gedacht!

NB: Kijk voor meer foto’s op https://bartslog.wordpress.com.