Dag 3: Santa Cruz

We ontwaken weer vroeg, tussen vijf en zes uur. Maar aangezien de ogen ook vroeg dicht gaan, is de slaaptijd voldoende om fit de dag te betreden. Als we het hotel uitlopen en de gebruikelijke groet wisselen met de portier, antwoordt hij ‘Any day above the ground is great!’ Schaterend lopen we de hoek om, richting Cable cars. En ja, we mogen de koffers meenemen op het enige bewegende National Monument ter wereld als we straks de huurauto gaan halen. Fijn, want die staat op een paar minuutjes van het eindpunt. We lopen naar de Fisherman’s Warf en ontbijten bij Boudin, een traditionele bakker die met zuurdesemdeeg werkt. Ik vraag een koffie XS en krijg als altijd twee volle mokken. Die hoeveelheden hier, het blijft wennen. Ik probeer bij een ATM geld te pinnen, maar die weigert resoluut. Later nog maar eens proberen. Als we uitchecken, is het fijn te weten dat we over drie weken hier weer terug komen. Heerlijk hotel! Bij de Cable cars doet de conducteur nu wel even moeilijk. Ze zijn een transportmiddel, geen taxi. Maar het is nog niet druk en de twee koffers mogen op het balkonnetje staan. Bij Alamo’s staat een enorme rij wachtenden. Slik! We proberen met een van de computers in te checken, maar die wil niet. Geduld dus. De meneer die ons helpt, heeft er zin in en kletst honderduit. We komen er bijna niet tussen met onze vraag om satellietradio. Dat is vorige keer heel goed bevallen. Er is gelukkig nog een auto met die toevoeging: een witte Jeep! Hij wenst ons een goede reis. De koffers in de auto, de navigatie aan en op naar de eerste stop. Onderweg bekijk ik de papieren. En schrik: er staat een andere auto op vermeld! Gelukkig is een telefoontje voldoende en wordt het opgelost. We rijden verder langs de kust. En stoppen af en toe voor een foto. Wat een prachtig uitzicht! Op een strandje staat een bordje: geen kiezels meenemen. Jammer, want ze zijn inderdaad prachtig. Tegen vier uur zijn we in het hotel in Santa Cruz. We krijgen een room with a view: de branding, pier en zeeleeuwen op zien- en hoorafstand. Even genieten we van koffie op het balkon. Dan lopen we richting Boardwalk, een van de laatste goed onderhouden kermissen. Een kakefonie van geluiden, kleuren, geuren en mensen. Over het strand terug dus, met mijn voeten door het water. Genieten, genieten, genieten! We kiezen een strandtent voor een drankje en besluiten te blijven eten. De sea-platter is zalig, recht voor de deur gevangen. Het toetje smaakt ook, maar na een paar happen schuif ik het opzij: too much! Nog even over de pier dan. We zien een baby-zeeleeuw en een zee-otter! Dan ronden we af. Tussen de laatste borders, surfers en dagjesmensen lopen we terug naar het hotel. Ik ontdek dat het vinkje ‘geld opnemen buiten Europa’ nog uit staat. Nu lukt het pinnen wel. Met een gerust hart en gevulde portemonnaie sluit ik mijn ogen. En val in slaap bij het geluid van de branding en de laatste zeeleeuwen die elkaar welterusten wensen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s