Of zo’n dag

Beeldmerk+payoffGlimlachend schud ik haar hand. Soms voel je gelijk een klik met iemand, en dat is prettig. Ze heeft gevraagd of ik haar wil helpen bij een onderzoek door wat te vertellen over dat waar ik zo graag over spreek en na twee jaar zoveel over weet: onze organisatie. We pakken een kopje koffie en praten even over algemene zaken. Ze is iets ouder dan ik en net als ik getrouwd met een lieve echtgenoot, en met haar werk. En heeft net als wij een paar jaar geleden afscheid moeten nemen van een hond waar ze stapelgek op was. De blik waarmee we elkaar aankijken, zegt genoeg: dit wordt een leuk gesprek. Ze drukt op ‘opname’ en stelt haar eerste vraag. Ik vertel hoe het begon, over de dromen, de uitdagingen en de mooie mensen en bedrijven die de oprichters op hun pad ontmoetten. Ik illustreer de kennis met ervaringen van hulpvragers en -bieders en de lichtjes in mijn ogen branden volop als mijn team ter sprake komt. Als haar laatste vraag is beantwoord en de opname-knop weer uit staat, praten we nog wat na. Ze wrijft over haar armen en wijst op het zichtbare kippenvel. Ze is geraakt door mijn woorden, zegt ze. En ze wil graag meedoen, bijdragen, helpen. Ze noemt een paar mogelijkheden die ze vanuit haar netwerk kan en wil inzetten. Of ik daar interesse in heb. En dat heb ik! Als ze me weer bij de ingang heeft afgezet, zwaai ik naar de receptioniste en loop naar buiten. Op wolkjes. Roze wolkjes. Zo’n dag dus. En weer door.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s