Zo’n dag

  

Het is druk. Heel erg druk. De deadlines vliegen rond mijn oren. En ik heb niet alles zelf in de hand. Terwijl mijn vingers over de toetsen van mijn laptop vliegen, vraag ik Siri een contactpersoon te bellen en gebaar ik smekend naar mijn collega om alsjeblieft een kop koffie voor me in te schenken. In mijn oor klinkt een negatief antwoord waarvan ik zo had gehoopt het niet te hoeven horen. En tegelijkertijd popt ook nog een e-mail met een andere uitdaging op. Hier zat ik niet op te wachten! Knarsendtandend houd ik alle ballen in de lucht en in gedachten wissel ik een paar stevige woorden met nietsvermoedende voorbijgangers. Als na een paar uur de meeste zaken weer  (nagenoeg) onder controle zijn, wend ik me tot mijn collega. Ze lacht me toe. Ik ben niet vaak op kantoor en vind het gezellig als we een dag samen werken. Dan zegt ze: “Je straalt altijd zo’n rust uit, bent vrolijk en opgewekt. Daar geniet ik echt van!” Even kijk ik haar stomverbaasd aan en schiet dan in de lach. “Het is maar goed dat je niet in mijn hoofd kunt kijken. Want daar werd vandaag heel wat afgemopperd en niet bepaald zachtzinnig.” We schateren het allebei uit en sluiten een paar uur later nog steeds vrolijk de deur achter ons. Gewoon zo’n dag dus. En weer door.