Traumhaft

oostenrijk.jpgHet is net half zeven, maar ik kan niet meer slapen. Ben inmiddels wel zo’n beetje uitgerust deze vakantie. Dus zachtjes om Manlief niet te storen, loop ik naar de huiskamer van ons appartement en doe de gordijnen open. Een prachtig uitzicht straalt me tegemoet. Waar het gisteren de hele dag sneeuwde, is de lucht nu strakblauw en schijnt de zon op de bergtop tegenover ons hotel. De vrieskou kraakt voelbaar en scherp. Een plaatje! Ik pak mijn camera en schiet de ene na de andere foto. Als ik voldoende bewijs voor de slapende reisgenoten heb vastgelegd, spring ik onder de douche. Ik wil de eerste op de piste zijn, nog vóór het ontbijt! En ik ben niet de enige. Maar ik sta vooraan en samen met een 87-jarige man en een liftbediende die ik van gezicht ken mag ik met het eerste officiële stoeltje naar boven. De pistes onder ons lijken wel gestreken. We wisselen wat ervaringen uit en zijn het roerend eens met de vooruitzichten van deze dag: een cadeautje! Bij het bergstation aangekomen, wensen we elkaar het beste en dan ben ik weg. De sneeuw knispert, mijn skies doorbreken het patroon dat de prepareermachine achterliet. Ik pauzeer geen moment en adem diep de berglucht in. Als ik bijna een uur later de deur van onze kamer weer open, lacht Manlief om mijn stralende gezicht. En ook de rest van de dag verdwijnt de lach niet uit mijn ogen. Het gaat super. We weten van geen ophouden. Maar uiteindelijk rem ik voor het laatst af en lever de helm weer in bij de verhuur. Deze dag was absoluut een traumhafte Abschluss. Ik zal nog heel lang heel veel plezier hebben van de herinnering.