(On)gelukje

fotoOns hotel staat onderaan een klein skigebied met negen pistes. Een paar blauwe, wat rode en een zwarte (lees: rood met zo’n 30 meter zwart). Als je even doorzet, heb je ze met een paar uur allemaal gehad. Met de auto of skibus kun je naar drie grotere gebieden. Een daarvan is onze favoriet: brede, lange routes die bij een beetje vorst al snel tot veel skiplezier leiden. Daar gaan we vandaag dus naartoe. De tocht naar de eerste afdaling gaat via twee lange sleepliften. We kletsen onderwijl wat en genieten van de kou en het uitzicht. Als we nog een 100 meter te gaan hebben, begint ineens de katrol akelig te rammelen. We kijken elkaar verschrikt aan. De kabel schudt en schokt en het metalen gekrijs is oorverdovend. We glijden net op een steil stuk, maar niettemin waarschuw ik mijn moeder: ‘Let op: bij het minste of geringste opzij en weg!’ Ze knikt angstig. Dan horen we een stem vlak achter ons: ‘Aufgepasst, ihr seit im Gefahr!’ Onze sleep is blijkbaar een stuk losgeschoten, waardoor we nu vlakbij de achter ons glijdende skiër zijn aanbeland. Normaal gesproken zit hier een meter of acht tussen! Gedrieën naast elkaar bereiken we de top, tot grote verbazing van de liftbediende. We vertellen wat er is gebeurd en hij kijkt bedachtzaam de bewuste sleep na. Dan besluit hij toch maar naar beneden te bellen en het te laten nakijken. Met knikkende knieën skiën we naar de volgende lift. Stoeltjes dit keer, voor de zekerheid. ‘Als je van een paard valt, moet je er zo snel mogelijk weer op’, zeggen ze. Maar voor nu hebben we even onze bekomst van de sleeplift.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s