Speldenkussen

Al vanaf ik het me kan heugen, sterker nog: van vér vóór ik het me kan herinneren, ben ik gemakkelijk wagenziek. Ik herinner me de gezichten van mijn ouders (meelevend) en mijn broer (afkeurend) als ik bij de zoveelste haarspeldbocht uit de auto hing <gecensureerd>. Zo ziek, zo beroerd. Naarmate ik ouder werd en vooral toen ik zelf een rijbewijs had, verminderde de misselijkheid wel wat. Maar het blijft een aandachtspunt. En ik ga eigenlijk nergens naar toe zonder primatour en seabands op zak. Totdat Manlief en ik samen naar Amerika zouden gaan. Met heel veel kilometers voor de boeg (lees: autowielen). En ik ergens iets las over acupunctuur en reisziekte. Tegen beter weten in onderging ik de behandeling: niet echt prettig, maar ach. Ik herinner me mijn stomme verbazing in een vliegtuig te zitten zonder klachten én zonder hulpmiddelen (behalve de gebruikelijke zodat de machine in de lucht bleef) beter! Dat was toen. Dit jaar medio mei gaan we wéér. ‘Heb je al een afspraak gemaakt?’, vroeg mijn schoonmoeder. En zo lag ik dus wederom op de bekende behandeltafel, met zeventien naalden op diverse plekken. Nog steeds geen pretje, maar het goede nieuws: de zwakstroom komt pas in een later stadium. Degene die me behandelt, vraagt wat voor werk ik doe en twintig minuten later houd ik mijn mond en zij de spelden uit mijn lichaam. Ach, er zijn ergere dingen. En ik weet waar ik het voor doe, dus ik zet dapper door. ‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, zei mijn oma vroeger altijd. Wie niet wagenziek wil zijn ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s