Donker

Onze stagiaire had zich met hart en ziel aan haar onderzoek gewijd. En aan ons. En vond dat we wel héél hard en gepassioneerd werkten. Dus toen we haar uitzwaaiden, lachte ze en gaf ons een tegoedbon: ‘Ik heb ook een cadeautje voor jullie. Niet voor je uit blijven schuivendonker, hoor. Samen iets leuks doen moet ook af ten toe!’ Goed, dat ‘niet uitstellen’, dat was niet helemaal gelukt. Maar nu staan we dan in hartje Amsterdam. Je mag niets meenemen, ook geen mobiel of horloge. Alles verdwijnt in de kluis. Dan leg ik mijn hand op de schouder van mijn collega en verdwijnen we achter een gordijn. De bijna blinde ober zorgt dat we óp een stoel komen te zitten. Even word ik heel misselijk, maar dat trekt gelukkig snel weg. Ik zie een rode gloed rechts. ‘Sorry, ik zal mijn aura wat lager zetten!’, schatert een andere collega. Dan klinkt er ineens een stem naast me: de ober is terug. Er wordt een bord voor me neergezet (zegt hij). ‘Smakelijk!’ Mijn vingers voelen een zacht bolletje, mijn tong vertaalt dit even later in een gesuikerd spekje. De volgende is lastiger: een schijfje dat even later een stukje kiwi blijkt te zijn. Toch? De sfeer is gezellig, een beetje hilarisch, maar dat komt door de spanning, legt de ober uit. Hij vertelt dat we in een grote verduisterde zaal zitten, met plaats voor zo’n 90 mensen. Als hij had gezegd dat we in een meterkast zaten, had ik ‘m ook geloofd. We zien écht hélemáál niets! Alle andere zintuigen staan daardoor op scherp. Je hoort dingen, proeft smaken, ervaart prikkels die anders aan je voorbij gaan of onopgemerkt blijven. Ook grappig, want als ik het oor van mijn collega wil vinden om ‘m non-verbaal “van repliek te dienen” na een geslaagde opmerking, kost me dat toch geen enkele moeite! Ik hoef alleen de richting van zijn stem maar te volgen. Na een uurtje staan we weer buiten, knipperend tegen het licht. Het was een geweldig leuke ervaring. Dank je wel, Anke! Bijgaand een groepsfoto tijdens de chocoladeproeverij bij CTaste!