Onwennig

BeaglesIk voel me helemaal niet lekker. Zeurende pijn in mijn buik. Onbestemd gevoel. ‘k Kan me moeilijk concentreren. Drentel wat door het huis heen: pak iets op om het een stukje verder weer weg te zetten, mijlenver van de werkelijkheid. Begin aan de afwas en vergeet halverwege waar ik mee bezig was. Manlief vraagt wat en moet zijn zin tweemaal herhalen. ‘Jij kijkt een beetje wezenloos …’, zegt hij uitnodigend. Ik pak een zakdoek en mompel iets over een griepepidemie, terwijl ik hem met waterige ogen aankijk. Ik houd me groot, maar voel me diep van binnen heel klein. Darwin kruipt stilletjes op schoot en gaat dicht tegen me aan zitten. De blik in zijn ogen zegt voldoende: herkenning. De logeetjes zijn vertrokken. Pas 45 minuten geleden. En ik mis ze nu al! Heb ik nu een emptynestsyndroom?