Kookcarrière in vogelvlucht

8121d777347fc7ac21fb6f260bc0fe73Samen met mijn collega buig ik me over het recept. We krijgen een Italiaanse kookworkshop, en hebben onszelf ingedeeld bij de Grissini (broodstengels) en Biscotti (koekjes). My cup of tea! In een oogopslag zie ik dat de hoeveelheden niet kloppen. Ik pak een pen en corrigeer het een en ander. Dan gaan we aan de slag. Als de geheel volgens stijl licht ontvlambare kok een kijkje komt nemen, maakt hij een compliment: ‘Jai ben een wereldtalent, die ontdekking van die avond, hartstikke bellissima.’ We kijken elkaar aan, lachen veelbetekenend en laten hem het zware kneedwerk een paar keer voordoen, ‘omdat we niet begrijpen hoe het moet’. Hij heeft het niet in de gaten of doet alsof hij niet merkt dat we hem bewust het zware werk laten doen. Als hij drie kwartier later weer voorbij komt en het resultaat ziet van ons werk, krijg ik een uitbrander. De koekjes zijn door mij veel te dik gesneden! Van veelbelovend talent kukel ik met een noodvaart naar zijn niet mis te verstane rampscenario ‘mama mia, jai ben die teloerstelling van die avond!’ Ik knik wederom beleefd en laat het langs me afglijden: we hebben plezier voor twaalf en dat is veel belangrijker dan een chagrijnige trainer. Ook de anderen zijn inmiddels zover dat we aan tafel kunnen gaan. De meesterchef loopt nog één keer langs alle gerechten, prikt hier en daar, knikt misprijzend of berustend en staat dan weer aan ons werkblad. De koekjes smaken heerlijk, zien er appetijtelijk uit en wijzelf zijn meer dan tevreden. Hij kijkt me aan, legt zijn hand op mijn schouder en zegt: ‘Jai hebt viel, heel viel geleerd vanavond, si?’ Ik heb precies de juiste hoeveelheid witte wijn op om hem stralend aan te kunnen kijken. Dan loopt hij verder en gaan wij aan tafel. Ik lach erom: sommigen doen er jaren over, met heel veel bloed, zweet en tranen. Mijn kookcarrière heeft in één avond alle hoogte- en dieptepunten gekend. Je zou ervoor tekenen. Of gewoon nog meer alcohol tot je nemen om te vergeten.