Spannend!

‘Ik zit weer in de lappenmand’. Zelfs via de app hoor ik zijn teleurstelling en klinkt het kleintjes. Ik stuur wat bemoedigende woorden terug en loop dan naar de keuken. Daar staat een volle pan met net verse erwtensoep. Ik schep een bakje vol en kus Manlief gedag: ‘Ga even wat weerstand brengen.’ Als ik de snelweg opdraai, slaat mijn hart een slag over. Mijn telefoon! Die ligt nog thuis op tafel. Resoluut schud ik de adrenaline van me af. Vroeger hadden we niet eens een telefoon voor onderweg. Dus ik verman me en rijd stug door. Om er na een paar kilometer achter te komen dat ik uiteraard wel weet waar ze ongeveer wonen. Maar niet het adres en het huisnummer ken. Zorgeloosheid wint van voorzichtigheid: zo gemakkelijk laat ik me niet kennen. Een lokale wegafzetting maakt het niet gemakkelijker, maar gelukkig heb ik een goed ontwikkeld ori├źntatiegevoel. En niet veel later maak ik iemand heel blij. Als ik met een grote glimlach weer binnen kom, blijkt ook Manlief in spanning te hebben gezeten. ‘Hoe had ik nou geweten waar je was als er iets gebeurde?’ We kijken elkaar lachend aan. Ik loop niet in zeven sloten tegelijk. En het kan helemaal geen kwaad om af en toe buiten je comfortzone te treden. Al was het maar om er de volgende keer wel tijdig aan te denken mijn telefoon mee te nemen!