In liefdevolle herinnering

floppy1

‘Ik moest afgelopen week aan je denken.’ Hij zegt het rustig, maar heeft uiteraard gelijk mijn volle aandacht. We zijn sinds lang weer bij onze favoriete boekenwinkel, waar ze niet alleen te verleidelijke exemplaren verkopen, maar ook heerlijke koffie en cake serveren. We komen er al jaren, hebben er ook diverse cursussen en workshops gevolgd. Fijne mensen, lekkere sfeer. ‘Afgelopen week heb ik onze hond moeten laten inslapen, na 16 jaar.’ Hij slikt, en ik ook. ‘Ik weet nog hoe verdrietig jij was, wist dat het ons ook een keer te wachten stond. Maar weet nu uit ervaring hoe heftig het aankomt.’ Even is hij stil, en vertelt dan dat het niet langer ging, dat het niet eerlijk was om uit eigenbelang, om uit angst voor het afscheid door te zetten. En dat hij haar zelf heeft begraven op een mooie plek. Ik raak even zijn arm aan, mijn ogen zeggen genoeg. We praten over de tijd daarna, dat ieder zijn of haar eigen manier heeft om ermee om te gaan, en hoe lang. Als we de winkel verlaten en hem nogmaals sterkte wensen, kijken Manlief en ik elkaar aan. En op weg naar huis praten we over onze Floppy. Ik mis hem nog steeds. Mijn handen herinneren de vorm van zijn hoofd. Ik heb het heel moeilijk gehad met en na zijn dood. Wilde nooit meer dit verdriet. Maar het was zo stil. Als we binnenkomen, is het verre van stil. Darwin is het er overduidelijk niet mee eens dat hij zo lang alleen is geweest. En laat er totaal geen misverstand over bestaan dat hij een deel uitmaakt van ons leven. Hopelijk nog een hele tijd. En dan zien we wel weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s