Nummer 24

IMG_3135

Hij weet het nog niet. Maar ik wel. Manlief heeft een pakje ontvangen dat niet bevalt. Het moet retour. Via een postagentschap. Het postagentschap. Hier schuin tegenover. Waar we langs lopen tijdens de thuiswerkdag-middagwandeling. En af en toe naar binnen gaan. En als we dat doen, dan krijgt hij een kluifje. Soms zelfs twee! Vandaag is het dus weer zo’n dag. Hij kan z’n geluk bijna niet geloven. Dan stormt hij naar de kassa. Om erachter te komen dat het druk is. Erg druk. Maar liefst vijf klanten voor hem. Normaalgesproken zou ik omdraaien en later terug komen. Maar dat kan ik hem niet aandoen. Hij gaat keurig netjes achteraan zitten. Trillend van de spanning wacht hij zijn beurt af. Een klant vertrekt en nog een. Telkens schuift hij een stukje mee naar voren, strak de bewegingen achter de kassa in de gaten houdend.  De man voor hem draait zich op een bepaald moment om. Ik reageer op zijn vragende blik: ‘Hij weet dat hij zometeen iets lekkers krijgt’, licht ik toe. Hij lacht. Vanaf dat moment kijken drie paar ogen gespannen naar de slinkende rij. Als de man zijn boodschappen heeft afgerond, doet hij een stapje achteruit: ‘Ik wil het even zien.’ Darwin schenkt geen enkele aandacht aan hem. Hij mag! Het meisje achter de kassa had hem allang in de gaten en laat geen seconde verloren gaan. Ze komt er zelfs voor achter de toonbank vandaan. Als we even later gezamenlijk de winkel verlaten, wenst de man ons nog een fijne dag. En voegt eraan toe: ‘ik moet dit echt thuis gaan vertellen. Dat ik bijna geneigd was om een hond voor te laten gaan in de rij!’ 

One thought on “Nummer 24

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s