Terug naar normaal

 

Vanaf februari hebben we elk weekeinde steeds langere afstanden afgelegd. Trainen voor de 4daagse. Naarmate het meer tijd kostte (en dat deed het), werden andere afspraken uitgesteld of afgezegd. Het huishouden ging een tandje omlaag. En ook de voorjaarsschoonmaak moest eraan geloven. We wilden echt graag de finish halen. En ondervonden gelukkig alle begrip van onze familie en vrienden. We kwamen, zagen en overwonnen onze stoutste verwachtingen: tikten met support van zo heel velen 160 kilometer onder onze voeten weg. Namen de tijd om te herstellen en na te genieten. En nu is het weekeinde. Manlief en ik proosten op het leven. En kijken elkaar dan aan. ‘Wat zullen we doen de komende dagen?’ Ik haal mijn schouders aarzelend op. ‘Geen idee. Wat deden we vroeger?’ Dan schateren we het uit! De agenda staat vol, dus het komt wel goed met ons. Ook zonder ver te lopen.