Nooit meer (?)

IMG_4900

Omdat we het onverantwoord vonden om gisteren nog naar huis te rijden, hebben we een nacht bijgeboekt in het hotel. Manlief viel gisterenavond letterlijk midden in een zin in diepe slaap. Volledig verdiend na het leveren van zo’n prestatie. Stram en kreunend worden we vandaag wakker, maar wel met een grote glimlach. Een warm bad helpt en even later strompelen we de ontbijtzaal binnen. Eindelijk in staat te genieten van al het lekkers: om 4 uur ’s ochtends stond mijn maag daar nog niet echt naar de afgelopen dagen. Het is nog vroeg, maar je ziet duidelijk wie wel en niet heeft gelopen: aan de slepende tred en de dikke knipoog. We bedanken de receptioniste voor de goede zorgen en gaan dan op huis aan. Bij de bakker halen we iets lekkers voor bij de koffie. Uiteraard licht ik mijn moeizame lopen toe aan de kassajuffrouw die haar bewondering niet onder stoelen of banken steekt. Heerlijk. Ook bij het ophalen van Darwin is iedereen vol lof. Als we de straat van mijn moeder inrijden, schiet ik in de lach bij het zien van de vlag en de bungelende schoenen. We vertellen honderduit. Op Facebook stromen de felicitaties nog steeds binnen. Thuis worden de koffers uitgeruimd, alle gladiolen pronkend voor het raam gezet en dan is er tijd voor rust en reflexie. ‘Wat denk jij?’, vraag ik Manlief. ‘Doen we dit ooit nog eens?’ Manlief schudt gelijk resoluut zijn hoofd. ‘Een waanzinnig maar zeer zeker eenmalig avontuur dat ik niet had willen missen. Wat jij!?’ De seconde vertraging in mijn antwoord alarmeert hem gelijk: ‘Dat meen je niet!!!’ Ik glimlach. Mijn hele lijf doet zeer. Ik ben duizelig van vermoeidheid. De rekening van het hotel loog er niet om. Maar zoveel energie, aandacht, enthousiasme, plezier van iedereen om je heen, bekend of onbekend, dat raakt je heel warm midden in je hart. De 4daagse verbindt en geeft kracht. Niet alleen aan de lopers maar aan iedereen eromheen. Hele wijken vinden elkaar in het evenement. Niemand wordt uitgesloten, iedereen omarmd. Ontroerend en noodzakelijk in deze soms harde, individualistische maatschappij. En daar heb ik misschien nog wel een keer 160 km voor over. Misschien. Ooit. Gelukkig heb ik nog zes maanden om erover na te denken.