Dag 3: (bijna) ontmoetingen

IMG_4828

Met de marsliederen nog in mijn hoofd zit ik op het terras van ons hotel na te genieten. Ik dacht dat dag 3 zwaarder dan 2 zou zijn, omdat je voetzolen meer te verduren hadden gehad. Maar waar ik gisteren serieus een paar keer heb overwogen om te stoppen, misselijk van vermoeidheid, was vandaag aanzienlijk lekkerder. We kennen nu de meelopers in het hotel, en de ochtendchauffeur. Dus vanaf 4 uur is er al gedeelde beleving. Om 5 uur werken we ons met een lach door de naar bier geurende studenten: ‘Ik zie het gewoon, mevrouw, u zie ik straks weer hier op deze plek!’ Om een stukje verderop slaperig zwaaiende mensen achter de ramen te zien. We lopen ditmaal vooral tussen Amerikaanse en Franse regimenten. En leren weer andere liedjes. Een Amerikaan start met ‘let it snow’ in de meest donkere stem die je je kunt voorstellen. En vervolgt met ‘California dreaming’ dat ik in tweede stem overneem tot enthousiasme van de “omlopers”. We pauzeren bij het Rode Kruis waar Manlief informeert of het gerucht klopt dat er een hielspoorpleister is. De dokter stuurt hem weg met het advies geen grote afstanden te lopen. Lekker met nog 25k te gaan! Verder gaat het weer in een nimmer stoppende trein. Behalve als we een drukke weg over moeten en er kreunend wordt gewacht tot het bevrijdende fluitsignaal. En overal enthousiasme, vrolijk kijkende burgemeesters, met-het-verzetje-blije senioren, elkaar plagende (en als het te gortig wordt corrigerende) soldaten en politieagenten. In elk dorp free hugs van giegelende meiden en stoere knullen. Die met twee gierende agenten om hun nek ineens wat minder bravoure vertoonde. Dan een sms’je: een vriend die vakantie heeft en ons opwacht met energie en een knuffel!! Na een korte pauze op de zeer welkome meegebrachte stoeltjes springen we weer tussen de anderen. Weer een bericht: de broer van mijn collega heeft vlakbij pauze. Bij de militairen. Dan sta je ineens tussen zo’n 1000 mannen en vrouwen in je afwijkende tenue! Het internet is slecht en als ik een paar keer de verkeerde heb aangesproken (ik ken hem van een foto), vervolgen we weer. Als we nog een paar kilometers moeten, lopen we allebei met kippenvel. Het weer is perfect, maar zoveel geestdrift en meelevendheid: daar word je stil van. Harm Edens wijst ons de ingang naar het uitchecken. En na de traditionele knuffel van mijn vriendin gaan we op hotel aan. Wat een pokkeneind. Wat een mensen. Wat een saamhorigheid. En wat een avontuur dat we niet hadden willen missen. Morgen de gladiolen of de dood. We gaan voor het eerste uiteraard.

3 thoughts on “Dag 3: (bijna) ontmoetingen

  1. Wat geweldig van jullie! Op dit soort momenten ben ik wel extra trots op mijn familie 🙂 Ik denk niet dat ik het zou kunnen. Jullie zeker wel; morgen gaan jullie het gewoon halen. Gladiolen dus!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s