Dag 1: begin van een avontuur

IMG_4786

Gewapend met genoeg broodjes voor een klein weeshuis stapten we om 6 uur in de pendelbus. Om mij gerust te stellen, liet de chauffeur ons er aan het begin van de straat al uit, licht hoofdschuddend. Maar mijn buikgevoel was terecht: we wisten de weg naar de start niet in die mensenmassa en dankzij de goedwillendheid van een vrijwilliger konden we toch op tijd vertrekken. We keken onze ogen uit die eerste kilometers. Studenten die nog niet naar bed waren geweest, buurtbewoners die er net uit waren. En alles en iedereen deelde in de feestvreugde. Overal tuinslangen met koel drinkwater, kinderen met schalen snoep of komkommer, ouderen in een gemakkelijke stoel die klapten als je langs liep. Mensen, overal mensen. Mijn telefoon piepte voortdurend, het thuisfront leefde intens mee. Talloze groepen militairen marcheerden voorbij, allerlei nationaliteiten vertegenwoordigend. We zongen mee met hun liederen, al dan niet fonetisch. Ik speurde hun gezichten af naar de broer van mijn collega, maar dat was onbegonnen werk. Een paar dorpen verder knikte ik beleefd naar elk echtpaar: het zouden zomaar de ouders van een andere collega kunnen zijn. Mensen, overal mensen. Muziek, vriendelijkheid, vrolijkheid, gastvrijheid. Zomaar bij iemand op z’n gazon in de schaduw van een boom even mogen rusten. De kilometers vlogen voorbij. En telkens opnieuw viel mijn mond open bij het zien van die enorme sliert wandelaars. Na ruim 9 uur viel ik alweer in de wachtende armen van mijn vriendin. We praatten even en namen toen afscheid. ‘Tot morgen! Dan staat de wekker op kwart over 3!’ ‘We lijken wel gek’, mompelde Manlief, peinzend naar een blaar kijkend. ‘Maar gelukkig zijn we met velen!’, was mijn antwoord. ‘Wat een avontuur!’