Studentikoos

StudentikoosAls ik de voordeur open om met Darwin te gaan wandelen, kijkt onze buurjongen mij verrast aan. Wat op zich al verbazingwekkend is, gezien de staat waarin hij zich duidelijk zichtbaar en ruikbaar bevindt. Hij krabbelt overeind en mompelt iets over verkeerde huisnummer. Als hij zich vervolgens tegen zijn eigen voordeur laat zakken, informeer ik vriendelijk of hij niet liever lekker in zijn bed kruipt. Dan komt de aap uit de mouw: hij heeft werkelijk geen idee waar (en of) zich zijn sleutel bevindt. Hij kan zich zelfs niet herinneren wanneer hij deze voor het laatst (en of) heeft gezien! Ik heb met hem te doen en biedt aan om via ons balkon naar dat van hem te klimmen en de (altijd open) deur daar te gebruiken. Als hij enthousiast mijn kant uit wankelt, houd ik hem tegen. ‘Wacht hier maar even’, zeg ik. ‘Ik ben op dit moment fitter dan jij.’ Hij laat zich ogenblikkelijk overtuigen en herneemt de uitgangspositie op de stoep. Ik pak de keukentrap en sta een minuut later op het balkon schuin boven ons dakterras. Als ik de gordijnen binnen opzij schuif, zie ik het half ontblote bovenlichaam van zijn huisgenoot. Deze is zich van niets om zich heen bewust en slaapt de slaap der onschuldigen. Ik glimlach even en loop dan naar beneden. Zodra ik de voordeur open, valt de buurjongen naar binnen. Zonder iets of iemand te zien klautert hij de trap op en even later hoor ik een doffe bons: hij is thuis. Ik trek de deur achter me dicht en pak de riem van Darwin weer op. Jammer dat hij zich waarschijnlijk niets van deze heldendaad zal herinneren. Maar het was hoe dan ook een leuk begin van de zondag.