Uithoudingsvermogen gezocht

4daagse

Nog een paar weken, dan start de 4daagse. Ons trainingsschema is nu echt serieus: het weekeinde bestaat uit minimaal één hele lange wandeling of twee stevige tochten van 30, 35 of 40 kilometer. Maar we klagen niet (lees: nauwelijks) (lees verder: eigenlijk alleen ik). Of we door het virus besmet zullen raken, betwijfel ik: naast de drukke werkweek blijft er momenteel weinig tijd over voor sociale contacten of huishoudelijke verplichtingen. Maar het is even niet anders. Vandaag vertrekken we om 7 uur voor een rondje rondom onze woonplaats. De temperatuur is goed en de sfeer gemoedelijk. Als ik wachtend bij een spoorwegovergang zwaai naar de machinist van een trein, zwaait hij vrolijk terug. En een stuk verder praten we even met twee andere vroege vogels die een Beagle van 9 maanden hebben. Als we bijna halverwege zijn, gaat Darwin ineens zitten. Het is wat warmer geworden en hij hijgt, maar hij is een paar kilometer eerder helemaal verzorgd. We onderzoeken zijn pootjes, maar kunnen niets vinden. Toch is de lol er ineens af bij hem. Om de zoveel tijd duikt hij de berm in en zoekt een schaduwplekje, waarbij hij ons nadrukkelijk aankijkt. We pauzeren vaker, langer. Maar we moeten naar huis. Willen naar huis. Als we eindelijk nog een kilometer of 6 te gaan hebben, herkent hij de buurt en zet hij een eindspurt in. Om een uur later in zijn mandje te af te remmen. Hij draait een rondje, slaakt een diepe zucht en doet z’n ogen dicht. Nogmaals onderzoeken we hem, maar gelukkig tevergeefs: niets te zien. ‘Ach’, zegt Manlief terwijl hij zijn spullen opbergt tot morgen. ‘Ik kan hem eigenlijk geen ongelijk geven. Ook ik zal blij zijn als het weekeinde er weer op zit!’ Nog even volhouden, dan een paar dagen doorbijten en hopelijk met een hele grote glimlach over de finish op 24 juli!