Ik spoor (niet)

meisje

De trein rijdt van station naar station door een zonovergoten Nederland. Ik heb een plekje tegen de achterwand op de bovenste verdieping van de intercity en zit mailtjes te beantwoorden die tijdens mijn afwezigheid zijn binnengekomen. Sommige vragen serieus aandacht, andere zijn sociaal van aard. Er zit zelfs een plagerijtje tussen. Naast me zit een mevrouw, maar ik heb het scherm van mijn laptop wat naar het raam gedraaid, zodat ze niet (onbedoeld) mee kan lezen met hetgeen ik schrijf. Dan stoot ze me zachtjes aan: ‘Je hebt het niet in de gaten, maar ik zit al een tijdje van je non-verbale reacties te genieten. Jouw glimlach en enthousiaste getyp. Volgens mij heb je een hartstikke leuke baan!’ Ik kijk haar aan: een aardige blonde vrouw van mijn leeftijd met duidelijk goede bedoelingen. Dus ik lach naar haar en bevestig dat ik aan het werk ben. We praten even zonder echt op de inhoud in te gaan. Dan rijdt de trein het station in en staat ze op. Ze pakt haar spullen en wenst me nog veel plezier. Ik wens haar een fijne avond toe en kijk dan weer naar de laptop. Blij dat ik trein!

Advertenties