Popcorn

‘Je krijgt wel veel op je bord de laatste tijd, he!’ We spreken elkaar regelmatig en zijn ook bevriend via Facebook. Dus hij heeft het een en ander meegekregen van de afgelopen periode. Maar zoals altijd wuif ik het weg. ‘Alles onder controle, je kent me toch!’ En ik geloof het zelf nog ook. Drukke baan, drukke 4-daagse training, drukke zorg rondom moeders, druk druk druk druk druk. Precies zoals ik het graag wil. Toch? Want ineens is het alsof er een bakje popcorn in een pannetje op het vuur staat. Door eigenlijk niets barst de ene na de andere maiskorrel met geweld open. Heel even is het eind zoek. Vliegt het me aan: machteloosheid om traag en pijnlijk herstel, verdriet om een definitief afscheid, lichamelijke en geestelijke vermoeidheid. Heel even maar. Want dan zie ik allerlei handen te hulp schieten. Een goed gesprek, een luisterend oor, een bruikbaar advies. Ik ben er stil van. Soms is het goed om flink te zijn. Soms is het beter om even pas op de plaats te maken. Even de tijd te nemen en ruimte in je hoofd te maken. En er dan weer vol energie en dankbaarheid voor al die mensen om me heen die willen helpen tegenaan. Kwestie van kalm blijven. En popcorn eten.

Advertenties