Omdat het het waard is

 

 

Ooit, als tiener, vatte ik het plan op om naar Breskens te fietsen, ruim 100 kilometer van ons huis verwijderd.  Ongetraind. Een vroege bucketlist-actie nog voordat iemand ooit van dit woord had gehoord. Mijn broer en neef kreeg ik zo gek om mee te rijden. Ik redde het tot Goes. Daar belde ik half-huilend mijn vader en smeekte hem me op te halen. Hij praatte rustig op me in en haalde me over om door te zetten. Ook mijn broer zei dat ik er vast spijt van zou krijgen als ik nu opgaf. Hij fietste ter afleiding over zijn Ray-Ban en mede daardoor haalde ik de eindstreep. Daar moest ik aan denken vandaag, na 21 km trainen voor de Vierdaagse. Ik kon niet meer! Het waren drukke, emotioneel beladen dagen geweest. Mijn energiepeil was laag. Maar ik moest nog vijf kilometer. Bijna een uur! Ik weigerde op te geven, maar ik was zo moe, zo moe. Darwin trok me aan zijn riem voort, terwijl ik alleen nog wilde liggen en lijden. Toen pakte Manlief mijn hand en met wat grapjes ontspande de sfeer en de spieren. Hij begon ‘Doowadiddy’ te zingen en verhoogde het tempo van mijn voeten en mijn hartslag. ‘Doet het dan niets met jou, die verlammende vermoeidheid?’, vroeg ik? ‘Jawel!’, verzekerde hij me. ‘Mijn knie doet zeer en ik heb een spiertje in mijn lies verrekt. Mijn voetzolen staan in brand. Maar ik geef er niet aan toe. Dat is het geheim!’ De laatste kilometers verdwenen onder onze schoenen. Vrijdag horen we of we beiden ingeloot zijn. Of niet. Maar hoe dan ook: de training alleen al is het waard om op de bucketlist geplaatst te worden. Met stip!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s