Balans

Ze klinkt precies zoals ze overkomt op televisie. En juist door dat vertrouwde, vergeet ik gelijk dat het een Bekende Nederlandse is. Ik geef antwoord op haar vragen en licht toe waar nodig. Op een gegeven moment zegt ze snibbig: ‘Mevrouw, nu gaat u te Snel, maar dat zal dan wel met uw achternaam te maken hebben!’ Ik schiet in de lach en kan niet anders dan beamen. Om vervolgens rustig de stappen in het proces toe te lichten. Als ik ophang, kijk ik met verbazing naar mezelf in de achteruitrijspiegel van de auto. Ben ik het echt zelf? Zo zelfverzekerd. zo relaxt en vooral zo overtuigd van hetgeen waar ik over praat. Wat heerlijk! Dan rinkelt de telefoon weer. Een gesprek met andere inhoud. Ik heb een klusje niet zo goed aangepakt en daar wordt terecht ‘not amused’ op gereageerd. Ik vind het hoogst onplezierig, vooral omdat ik mijn eigen rol loepzuiver zie: onhandig aangepakt. Ik maak dus welgemeende excuses, die zonder problemen worden aanvaard. Mijn aanbod om als tegemoetkoming in de irritatie voor zelfgebakken taart te zorgen, wordt weggewoven: zo erg is het nu ook weer niet. Vriendelijk wordt de verbinding daarna verbroken: ‘Niet meer doen zo!’ Ik beloof het, maar ik baal eigenlijk enorm. Dit had voorkomen kunnen worden en dan aan beide zijden een heleboel frustratie gescheeld. Mijn oma zei altijd: ‘Als de zaak maar in balans is, dan moet je er verder ook niet teveel woorden aan vuil maken.’ Mijn oma was een wijze vrouw. En het is bijzonder fijn dat anderen je daar waar nodig een handje helpen!