Tranen 





Behoorlijk geïrriteerd open ik de voordeur weer. Waar is mijn telefoon?! Deze fungeert niet alleen als lijntje naar de buitenwereld, maar bevat ook mijn volledige kantoor! Ik vind ‘m uiteindelijk bij het koffiezetapparaat. De tijd begint nu te dringen: ik moet nog langs kantoor voor ik in de trein naar Utrecht spring. Maar ook daar wordt roet in de lunch geserveerd. De sleutel past niet!? Mijn beoordelingsgesprek staat aan het eind van de middag gepland maar dit is te gek! Ik haal snel de reservesleutel en haast me dan naar het station. Het parkeerterrein staat vol, maar iemand wil zich perse langs mijn auto wringen. Ongeduldig geef ik hem de ruimte en rijd een stukje achteruit. Gekraak! Daar bleek dus een paaltje te staan! Niet zo heel binnensmonds vloekend stap ik uit. Het valt nog mee: een deuk in de bumper die ik er misschien zelf nog wel uit krijg. Niettemin knal ik het portier dicht, daarbij net te laat mijn vingers wegtrekkend. Nu rollen de tranen over mijn wangen. Met moeite en vooral pijn kan ik mijn vingers  bewegen. Maar de trein wacht niet. Ik zoek een plekje en probeer te werken. Na een kwartier geef ik het op en pak ik een paar aspirines. In Utrecht is de vergaderlocatie gelukkig vlakbij. Mijn collega schudt zijn hoofd over zoveel eigenwijsheid, maar we moeten door. Gelukkig neemt hij het leeuwendeel van het gesprek voor zijn rekening, mij daarmee de mogelijkheid gevend om een beetje bij te komen. Dan is het tijd voor een gesprek met een terug- en vooruitblik. Tot mijn grote blijdschap en plezier mag ik blijven! Mijn hart doet een driedubbele radslag in mijn borstkas! Dit is zo mijn bedrijf, mijn doelgroep, mijn joie de vivre. En dan ook nog deel mogen uitmaken van zo’n gepassioneerd en enthousiast team! De tranen zitten voor de tweede maal vandaag heel hoog. Maar ditmaal van vreugde!