Ziekjes

Ik hoor het mezelf nog zeggen tegen Manlief, tijdens de training voor de Vierdaagse: ‘Maar we laten ons niet nat regenen, hoor. Ik heb een zeer drukke week met allerlei belangrijke activiteiten. Ik mag niet ziek worden.’ Zondagavond merkt Manlief op, dat ik telkens kuch. En die nacht drijf ik mijn bed uit. De eerste vitamines en aspirines worden in stelling gebracht, maar tevergeefs. Dinsdagavond kom ik thuis met 39 graden koorts! ‘Het kan echt niet!’, klaag ik niet zo heel zachtjes. Gelukkig is de koorts de volgende ochtend weg. Net als mijn stem. ‘Je bent niet onmisbaar!’, foetert mijn leidinggevende. Op mijn verwonderde ‘O?’, voegt hij er toegeeflijk aan toe: ‘In elk geval niet bij dit overleg. Beloof dat je niet eigenwijs zult zijn!’ Ik gehoorzaam plechtig, toch te moe om te protesteren. En kijk een paar uur verder terug op een alweer geslaagde bijeenkomst. Vandaag kijkt onze leverancier me hoofdschuddend aan: ‘Je ziet er moe uit. En het wil ook maar niet opschieten met die verkoudheid, he!’ Ik pak het drukwerk aan en glimlach. ‘Ben inderdaad blij dat het weekeinde is. Maar wat een prachtige week was het weer!’