Sonneveld

Ik verheug me er al weken op: het verjaardagscadeau voor mijn schoonvader. Met z’n vieren naar Wim Sonneveld met Tony Neef, Bill van Dijk, Freek Bartels en Mariska van Kolck. In het De La Mar in Amsterdam met een etentje vooraf. En het is zelfs nog leuker, mooier en gezelliger dan ik had verwacht. We hebben prachtige plaatsen en ik zie zelfs de lichtjes in Tony’s ogen. Het liedje van Hekkie raakt me en ik zing samen met de rest van de zaal zachtjes het Amsterdamse volkslied mee: ‘Aan de Amsterdamse grachten’. Als de voorstelling is beĆ«indigd, laten we in de auto naar huis met een kleine omweg langs de woonplaats van mijn schoonouders alle herinneringen nog eens voorbij komen. Ik was pas 9 jaar toen hij stierf. Maar ik kende toch meer van zijn teksten dan ik dacht! Om 1 uur duikel ik mijn bed in. Ik slaap nog voordat ik Manlief welterusten kan zeggen. De volgende ochtend ben ik katerig en kortaangebonden, vooral naar mezelf toe. Als ik thuis kom van de boodschappen, heeft Manlief de muziek aangezet. Ik hoor ‘Margootje’ en ‘Het Dorp’. Ach. Eerst maar eens ontbijten. Dan Darwin ophalen bij z’n logeeradres. En de tweede training voor de Vierdaagse zal mijn hoofd wel opfrissen. Het was een heerlijke avond.