Zwaaien naar de overkant

IMG_3582‘Wel zwaaien als je langs Culemborg komt, he!’, sms’t Manlief. Ik sta in een eindeloze file onderweg naar mijn afspraak. En glimlach. Ik ben van het zwaaien. Op Facebook tag ik regelmatig iemand waar ik op dat moment in de buurt ben. Gewoon, even laten weten dat je aan hem of haar denkt. En dus zwaai ik inderdaad als ik de afrit ‘Culemborg’ voorbij rijd. Hij voelt het waarschijnlijk aan, want vrijwel gelijktijdig verschijnt er een kushandje op het scherm van mijn telefoon: ‘fijne dag!’ Later, op de terugweg, licht mijn telefoon weer op: mijn leidinggevende. ‘Snel, zwaaien!’, zegt hij zodra ik opneem. Ogenblikkelijk gaat mijn hand omhoog en zwaai ik. Een passerende meneer kijkt verwonderd: kennen we elkaar? ‘Waar ben je?’, vraag ik als mijn handen weer op het stuur liggen. ‘Vlakbij de splitsing met de A2.’ ‘Maar ik ben al voorbij Raamsdonksveer!’, antwoord ik gemaakt verontwaardigd. ‘Zit ik hier een beetje voor joker te zwaaien!’ Hij schatert het uit. We praten nog even en beëindigen dan het gesprek: ‘Laterrrrrr.’ Ach, in elk geval weer iemand vrolijk gemaakt. Maar in gedachten plaats ik het zoveelste kruisje in het grote zwarte boek. Ooit komt er een dag dat mijn wraak zo zoet zal zijn. En glimlachend tag ik mijn moeder: ‘zwaaizwaai, ik rijd nu voorbij en denk aan jou!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s