Dood vogeltje

foto-1

Het is stil als ik in de eetkamer kom. Te stil. Ik vind onze dwergpapegaai VanVelzen er al een paar dagen ‘wat rommelig’ uit zien en hij maakte een gek kuchgeluidje. Als ik ga kijken, zie ik hem op de bodem liggen. Ach nee toch. Hij had ooit de ondankbare taak om de stilte in huis na het overlijden van Floppy op te lossen. Hij genoot van de drukte in de winkelstraat en kwetterde erop los. Het was een leuk beestje, maar een vogeltje is geen hond. En nu is het over. Ik vouw hem in een servetje en sta vervolgens voor een dilemma. Wat doe je met een dood vogeltje? In de kliko? Absoluut niet! Begraven op een dakterras is ook niet praktisch. Dan pak ik een schepje en loop naar buiten. Schuin tegenover is een klein plantsoen. Ik maak een diep kuiltje en leg hem erin. Zo is hij toch nog een beetje bij z’n geliefde plek. Een beetje boos veeg ik een traan weg. Ik ken twee mensen die vandaag een heel zware dag hebben, omdat ze afscheid moeten nemen van iemand die heel wat belangrijker is dan een vogeltje. Op kantoor vertel ik wat er is gebeurd. En vraag aan mijn collega’s hoe zij omgaan met zoiets als een dood vogeltje. Mijn collega die buitenaf woont, glimlacht. ‘Wij hebben er helaas regelmatig mee te maken. De poes brengt een “cadeautje” mee of een onhandig exemplaar vliegt tegen een ruit aan. Maar ik denk niet dat je wilt weten wat wij ermee doen.’ Mijn ondanks alles toch nieuwsgierige blik ziende: ‘We begraven ze, hoor. Gepast. Wij gooien ze ook niet zomaar weg. Het was toch een levend wezentje. Maar … we graven ze na een paar maanden weer op. Het levert prachtige schedeltjes op, zo mooi om te zien.’ Ze schatert om mijn zichtbare afgrijzen: ik ben duidelijk een stadskind. ‘En toch vind ik het niet kunnen’, mopper ik. ‘Je hebt drie kinderen! Een voorbeeldfunctie. Ze kunnen er toch wel voor de vorm een kruisje bij plaatsen of zo, uit respect voor het leven?’ Ze knikt en kan zich dan niet langer bedwingen: ze rolt van haar stoel van het lachen. En terwijl ze de tranen uit haar ogen veegt, licht ze toe: ‘Natuurlijk zetten we een kruisje erbij. Anders weten we naderhand niet meer precies waar we moeten beginnen met uitgraven!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s