Menselijke trekjes

Oké, eerlijk is eerlijk, formeel heb ik in mijn zakelijke leven slechts voor drie bedrijven gewerkt. Totaal verschillende bedrijven: een bouwbedrijf, een verzekeringsmaatschappij en een ‘meest inspirerende social enterprise 2014’ (waar ik niet zo heel stiekem bijzonder trots op ben). Maar een ding hebben en hadden ze gemeen: mij, die heel slecht tegen het maken van fouten kan. Ik heb inmiddels voldoende werkervaring om te beseffen dat ‘waar mensen werken, fouten worden gemaakt’ geen loze kreet is. Niet zomaar onder het genot van de nodige alcoholische versnaperingen tussen het dessert en de koffie door is bedacht. En dat ik zelf absoluut tot een van die werkende mensen behoor! Dus als ik dan een foutje constateer, ben ik de eerste die vooral ook heel boos op mijn eigen aandeel daarin is. Maar toch. Vanavond leg ik met een heel blij gezicht de laatste hand aan een promotiemiddel dat me nauw aan het hart ligt. Ik heb een groot aandeel in de totstandkoming en ik ben enthousiast over het eindresultaat. Dus al kwebbelend over niets en alles tegen Manlief rond ik het project af. Ineens, midden in een zin, val ik stil. Een typfout! Een storende typfout! Een niet te missen typfout! Hoe kan ik die over het hoofd hebben gezien bij de laatste check? Hoe kan de zetter hier overheen hebben gekeken? Hoe kan ik dit ooit hebben aangeleverd? Manlief sust en zegt dat het in het totaal waarschijnlijk niet opvalt. Maar ik laat me niet tot bedaren brengen en zoek gelijk het origineel op. Waar de fout niet in staat. Manlief kent me inmiddels vrij aardig en legt uit dat er zoiets is tussen platte tekst en aangeleverde tekst. Tussen lettertypes en vertalingen. Tussen een fris hoofd en een grieperig gevoel. Ik grom iets onverstaanbaars. En, constaterend dat mijn leidinggevende online is, biecht ik het euvel maar gelijk op ook. Zodat we de frustratie toch tenminste kunnen delen. Kijk, en dan weet ik weer waarom ik met mijn volle verstand, hele hart en ongecompliceerde ziel voor deze functie heb gekozen. Hij kalmeert me met een kwinkslag en een rustig antwoord. Oke, er ging een op-het-randje-geintje aan vooraf. Maar dat zie ik door de vingers. Mijn boosheid, nog steeds vooral op mezelf gericht, verdwijnt langzaam. En uiteindelijk bedaard beëindig ik de klus. Een foutje maken is menselijk. Ik ben een mens. En ik werk met mensen. Daar geniet ik immens van. En daar horen de dingen die ‘volgende keer beter’ moeten, gewoon bij. Met alweer die blije glimlach op mijn gezicht klap ik mijn pc dicht. Ik ben een gelukkig mens. Zo eentje, die af en toe nog net een beetje meer geduld met zichzelf en haar omgeving moet hebben. Maar verder heel gelukkig, gelukkig. PS: ja, ik weet dat mijn leidinggevende mijn blog af en toe leest en ga er vanuit dat hij het in het juiste perspectief ziet 🙂