Donkere wolken

foto_copy1

En terwijl de Beagle er dus tussenuit kneep, vroeg de Labradoodle voor de zoveelste keer om het zo ver mogelijk wegwerpen van een stok. Sydney doet niets liever dan zo hard mogelijk er achteraan racen, ondanks haar gevorderde leeftijd van acht jaar en even zoveel maanden. Maar net als ze weg sprint, loopt Darwin op haar pad. Ze remt af en raakt hem ternauwernood. Darwin vervolgt onverstoorbaar zijn weg naar iets belangrijks, maar Sydney hinkelt op drie pootjes terug naar ons. Verstapt? Spiertje verrekt? Ze jankt niet, ook niet als ik haar pootje voorzichtig onderzoek. Alles lijkt in orde. Toch blijft ze achter bij de rest en hoeft ineens niet meer zo ver. Ze krabbelt meer de auto in dan dat ze springt. Ik lever haar thuis af en vermeld het incident: ‘Even rustig aan en in de gaten houden.’ ’s Avonds is er geen verbetering, maar zeker ook geen verslechtering. Zo ook de volgende dag: ze eet, drinkt, poept en plast normaal. Ze kwispelt en is alert. Het enige is dat ene opgetrokken pootje. ‘Ik ga toch even bellen met de dierenarts’, zegt mijn moeder dan resoluut. ‘Ik laat je straks wel weten wat hij zegt.’ En dat doet ze. Haar stem klinkt aangeslagen: ‘Het is niet goed. Haar kruisbanden zijn volledig afgescheurd!’ Volgens de dierenarts moet ze verschrikkelijk veel pijn hebben, al merk je daar echt niets van. En het enige alternatief naast ‘een definitieve oplossing’ (die volstrekt onbespreekbaar is) is een dure operatie met paar maanden revalidatie. We hoeven er niet over na te denken. De operatie is komende vrijdag. Een etentje met vrienden, een boswandeling en de wintersport worden afgebeld of verzet. Agenda’s worden naast elkaar gelegd en e-mails verstuurd. Manlief zal wat vaker met de auto naar zijn werk gaan als ik te vroeg in de trein stap om Darwin bij de dagopvang af te kunnen zetten. ’s Ochtends en ’s avonds komt er iemand langs om Sydney naar boven of beneden te dragen. Een hekje verhindert dat ze de trap op- of afloopt. Ze heeft rust nodig, dan komt het weer goed met haar. En dus regelen we wat er geregeld moet worden. Als ik ’s avonds moe en toch een beetje aangeslagen op de bank zit, zegt Manlief: ‘Er is ook een lichtpuntje.’ Hoopvol kijk ik hem aan. ‘We zouden op Darwin’s verjaardag in de sneeuw zitten. Zonder hem. Voor de derde achtereenvolgende keer. En nu zijn we thuis!’ Elke donkere wolk heeft een kant die naar de zon is gekeerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s