Hongerstaking

IMG_3451

‘Heb je hem in de wachtkamer gewogen?’, vraagt de dierenarts tijdens de jaarlijkse controlebeurt van Darwin. Hij schrikt zichtbaar bij het horen van het getal. ‘Dat is echt het maximaal toelaatbare zonder verdere consequenties!’ Ik vertel dat ik met mijn nieuwe baan het lastig vindt om samen regelmatig te hardlopen. Maar dat we wel goede voornemens voor 2015 hebben gemaakt. Hij knikt weifelend: ‘En hoeveel eet hij nu?’ Na het horen van mijn antwoord, knikt hij bevestigend: ‘Dat is de boosdoener! Hij zit niet meer in de groei, dus hij moet nu met een kwart minder toe kunnen. En daar kun je gelijk mee beginnen.’ Darwin krijgt bijna een appelflauwte bij het horen van zijn vonnis. Maar de dierenarts is onverbiddelijk: ‘Meer en regelmatig bewegen is altijd goed, voor jullie allebei’, zegt hij met een knipoog. ‘Maar minder eten moet echt.’ In de auto probeert Darwin onophoudelijk mij te overtuigen van het onrecht dat hem wordt aangedaan. En eenmaal thuis uit hij luidkeels zijn ongenoegen tegen Manlief. Maar we zijn onvermurwbaar. Dan gaat hij mokkend in zijn mand liggen. Overduidelijk in hongerstaking, puur uit principe. Tot het etenstijd is uiteraard. Om daarna weer hartstochtelijk de draad op te pakken. Het leven kan soms hard en oneerlijk zijn. Ook voor een Beagle.