En bedankt!

‘Kun jij mee naar die business borrel? Dat soort bijeenkomsten is handiger met z’n tweeën.’ Ik kijk in mijn agenda: ‘Ja, moet kunnen.’ Manlief heeft een vrije dag en belooft zowel op Darwin te passen als voor het eten te zorgen. ‘Waarschijnlijk ben ik rond half acht
thuis’, zeg ik nog bij het afscheid ’s ochtends. Ik begin in Eindhoven, rijd naar Tilburg en word vervolgens heel sjiek door de directeur tot recht voor de deur van mijn afspraak in Utrecht gechauffeerd. Een paar uur later stap ik op dezelfde plek weer in. Nog een afspraak, die borrel. Dan zit de werkdag er weer op. Het is al druk als we aankomen. We splitsen op en ik ontmoet een paar interessante en aardige mensen. Visitekaartjes worden uitgewisseld en afspraken toegezegd. Dan zwaait mijn leidinggevende. In de veronderstelling dat we gaan vertrekken, neem ik afscheid van mijn gesprekspartners en loop naar hem toe. Maar hij stelt me voor aan weer een nieuwe naam om te onthouden. En nog een. Langzaam vertrekt de een na de ander. Wij zijn een van de laatsten. In de auto kijken we naar de klok en dan naar elkaar. En schieten in de lach. De tijd vliegt als je het naar je zin hebt. Deze functie is geweldig! Maar vanavond vind ik daardoor dus de hond in de pot. En dat op Thanksgiving! Maar het was het weer meer dan waard!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s