Schoonmama gaat logeren

IMG_3101

Het mailtje aan zoons en schoondochters is bijna zakelijk. Het schiet niet op, het herstel van haar been. En de overlast daarentegen wordt steeds groter. Dus het is hoog tijd voor actie, oftewel een operatie. Paar daagjes ziekenhuis, weekje revalideren, opgelost. Geen zorgen maken, komt allemaal goed en nog een fijn weekeinde. Ik kijk Manlief aan. Die knikt en pakt de telefoon. Even later is het geregeld. Naar de kinderen gaan om te herstellen is niet nodig maar ook geen optie: ze mag geen trappen lopen. Maar we kunnen er wel met z’n allen voor zorgen dat er voldoende te eten, drinken en lezen is. En zo sta ik een dag later in de keuken. Manlief en Darwin komen steeds vaker even kijken. De heerlijke geuren opsnuiven. Hopen dat er iets afvalt of over blijft. Steeds meer pakketjes stapelen zich op. Gehaktbrood, spruitjesovenschotel, spaghetti, nasi, erwtensoep. Toebehoren en lekkere verrassingen. Alles vers, gezond en voorzien van het predikaat: ‘goed voor een voorspoedig herstel’. Aan de pijn en het ongemak kunnen we helaas weinig doen. Maar het leuke aspect aan ziek zijn: het vertroeteld worden, dat is ons pakkie-an. Aan het eind van de middag proosten we: goed gewerkt. Elkaar een handje helpen is echt vanzelfsprekend. Of je nu bij WeHelpen werkt of niet.