Nerveus

Tot nu toe heb ik me bewust afzijdig gehouden. Ik wist dat als ik mijn mond open zou doen, me bemoeien met de discussie, dat ik niet meer te stoppen zou zijn. Dat alle emoties van jaren terug ongehinderd over mijn lippen zouden stromen. Maar mede daardoor was ik extra gespannen vandaag. Omdat ik mijn zenuwen met niemand kon delen. Manlief kuste me vanochtend gedag en wenste me sterkte. Hij moest naar zijn werk en zou pas laat thuis zijn. Hij zou aan me denken, beloofde hij. Ik sleepte me de dag door. Ontweek handig mogelijke insinuaties. En zat er om zes uur helemaal klaar voor. Met een glas wijn, voor alle zekerheid. Net op dat moment whatsappte mijn leidinggevende: of ik even tijd had voor kort overleg. En toen kon ik me niet langer inhouden: het hoge woord kwam eruit. ‘Ik bel je zo’, schreef ik terug. ‘Eerst even het Sinterklaasjournaal kijken.’ Hij zat in het midden van het land. Ik in het zuiden. Maar ik hoorde hem in de verte schateren. Het kon me niets schelen. Voorlopig zien mijn geliefde Hoofdpiet en Pietje Paniek er net zo uit als altijd. Zwart. En morgen zien we wel weer verder.