Four seasons in one day

winter

‘Wat een weer, he!’, zei mijn collega toen we gisteren onderweg waren naar het zuiden van Nederland. Op mijn ‘nou, heerlijk!’, keek hij me verbaasd aan. En zag dat ik het nog meende ook. Ik genoot van het natuurgeweld (dat in het zuiden overigens nog best meeviel). Ik kijk reikhalzend uit naar de donkere dagen voor kerst, de brandende kachel en gesloten gordijnen, de belofte van sneeuw en gluhwein. Ik vind het zalig als de eerste zon het dakterras verwarmt, de wereld glimlacht, de bloemen en bladeren naar buiten lokt. Ik geniet als het om 5 uur al licht is en je alleen vogels hoort, we het zwembad kunnen opzetten en gebruiken, de spontane etentjes met familie en vrienden onder de parasol. En met nauwelijks zichtbare voorsprong de prachtige herfstkleuren, het vooruitzicht om weer sokken en koltruien aan te kunnen doen en de wandelingen aan zee waarbij het woord ‘uitwaaien’ voelbaar betekenis krijgt. Ik houd van seizoenen, altijd weer iets afwisselends om naar uit te kijken. Maar je moet ook even de tijd krijgen om te kunnen genieten van lente, zomer, herfst en winter voordat de volgende periode aanbreekt. Mijn broer en zijn gezin zitten deze week in Oostenrijk, in ons favoriete hotel. En waar hij aan het begin bij 23 graden (boven nul) in een t-shirt op blote voeten door een bergbeek liep, en de berg vervolgens in knallende herfstkleuren op de gevoelige plaats vastlegde, zag hij vanochtend bij het ontwaken een witte wereld net onder het vriespunt! Ik geniet met hen mee. Zou zo in de auto willen springen en naar hen toe willen rijden. Maar dat kan natuurlijk niet. Kwestie van nog even geduld hebben. De herfst is in volle gang. De winter staat voor de deur. En belangrijkste: de winterbanden liggen nog niet onder de auto.
copyright fabdp.com